द्वितीयः खण्डः

यदि मन्यसे सुवेदेति दभ्रमेवापि नूनं त्वं वेत्थ ब्रह्मणो रूपं  ।
यदस्य त्वं यदस्य देवेष्वथ नु मीमांस्यमेव ते मन्ये विदितम् ॥ १ ॥

yadi manyase suvedeti dabhramevāpi nūnaṃ tvaṃ vettha brahmaṇo rūpaṃ  |
yadasya tvaṃ yadasya deveṣvatha nu mīmāṃsyameva te manye viditam || 1 ||

नाहं मन्ये सुवेदेति नो न वेदेति वेद च ।
यो नस्तद्वेद तद्वेद नो न वेदेति वेद च ॥ २ ॥

nāhaṃ manye suvedeti no na vedeti veda ca |
yo nastadveda tadveda no na vedeti veda ca || 2 ||

यस्यामतं तस्य मतं मतं यस्य न वेद सः ।
अविज्ञातं विजानतां विज्ञातमविजानताम् ॥ ३ ॥

yasyāmataṃ tasya mataṃ mataṃ yasya na veda saḥ |
avijñātaṃ vijānatāṃ vijñātamavijānatām || 3 ||

प्रतिबोधविदितं मतममृतत्वं हि विन्दते ।
आत्मना विन्दते वीर्यं विद्यया विन्दतेऽमृतम् ॥ ४ ॥

pratibodhaviditaṃ matamamṛtatvaṃ hi vindate |
ātmanā vindate vīryaṃ vidyayā vindate'mṛtam || 4 ||

इह चेदवेदीदथ सत्यमस्ति न चेदिहावेदीन्महती विनष्टिः ।
भूतेषु भूतेषु विचित्य धीराः प्रेत्यास्माल्लोकादमृता भवन्ति ॥ ५ ॥

iha cedavedīdatha satyamasti na cedihāvedīnmahatī vinaṣṭiḥ |
bhūteṣu bhūteṣu vicitya dhīrāḥ pretyāsmāllokādamṛtā bhavanti || 5 ||